Volgens de Amerikaanse journalist Thomas Friedman ligt een schitterende groene wereld binnen handbereik, als onze politici maar altruïstisch en visionair worden. Droomt u mee?

Is Thomas Friedman een optimist of een pessimist?

In het eerste deel van zijn nieuwe boek, Hot, Flat and Crowded, schetst de drievoudig winnaar van de Pulitzer Prize en buitenlandcommentator van The New York Times een inktzwart beeld van de toekomst. De wereldbevolking groeit tot 9 miljard in 2050, de snelle economische groei zorgt voor een run op water en natuurlijke hulpbronnen, de hoge olieprijs geeft ‘oliedictators’, van Poetin tot Al-Bashir, vrij spel en de aarde warmt dusdanig op dat alleen radicaal ingrijpen kan zorgen dat zij voor komende generaties bewoonbaar blijft.

Maar als Friedman in de tweede helft van zijn boek fantaseert hoe het ook zou kunnen, is het alsof het groene paradijs nagenoeg binnen bereik ligt: China en de VS concurreren op het gebied van schone energievoorziening en groene technologie, met als resultaat een goed georganiseerde wereld waarin ieder individu maximaal energie spaart.

Is Thomas Friedman een realist of een utopist?

In Hot, Flat and Crowded erkent hij dat globalisering ook zo zijn nadelen heeft; er sterft gemiddeld één plant of diersoort per 20 minuten uit, de kloof tussen winnaars en achterblijvers lijkt onoverbrugbaar geworden, en internet heeft ook gezorgd voor een razendsnelle verspreiding van een intolerante islam. Maar als Amerika een ‘Groene Sprong Voorwaarts’ maakt, komt alles goed.

Olieverslaving

Inderdaad, van het land dat weigerde het Kyoto Verdrag te tekenen en dat zijn olieverslaving wil oplossen door te boren in natuurreservaten voor zijn kust (zoals Obama van plan is) vereist dat nu nog een béétje een omslag. Maar stel dat Amerika wél zou doen wat Thomas Friedman zegt, dan zouden problemen in binnen- en buitenland als sneeuw voor de zon verdwijnen. In een Amerika dat ‘outgreens them all’ is de afhankelijkheid en het financieren van oliedictaturen voorbij. De aanleg van ‘smart grids’, zelfdenkende, maximaal besparende netwerken voor huis en vervoer, zal vele ‘green collar’ banen scheppen in de onderklasse en zo armoede verhelpen. In het buitenland zal Amerika zijn morele gezag terugveroveren, het zal alom vrienden maken, en zijn economische voorsprong weten te behouden. En o ja, goedkope zonne-energie zal de armen de regie over hun leven geven, en zo voorkomen dat ze op weg gaan naar Amerika. Wat je noemt een win-win-win- win-win-win situatie – en dat maakt sceptisch.

Lees verder op pagina 2